This list is a partial result of my Master’s thesis of Sociology which is a work in progress.

If you happen to find or otherwise know of works that should be on this list, please let me know in the comments.

• Bruett, T. (2007). Cows, Kiva, and Prosper.Com: how disintermediation and the internet are changing microfinance. Community Development Investment Review, 44-50.  http://ideas.repec.org.
• Carlman, A. (2009). Development 2.0? The Case of Kiva.org  and Online Social Lending For Development. http://scholar.sun.ac.za.
• Cloninger, S., Cook, D., Laidlaw, K., O’Connor, J. en Simons, E. (2006). An Examination of Microfinance: Its Evolution, Current Drivers, and Potential to Effect Lasting Progress. http://specials.kenan-flagler.unc.edu.
• Desai, R.M., Kharas, H. (2009). Do Philantropic Citizens Behave Like Governments? Internet-based Platforms and the Diffusion of International Private Aid.  Wolfensohn Center for Development Working Paper, No. 12. http://www.brookings.edu.
• Galak, J., Small, D.A. en Stephen, A.T., (2010) Micro-Finance Decision Making: A Field Study of Prosocial Lending. Working Paper. http://ssrn.com.
• Hartley, S. (2010). Kiva.org: Crowd-Sourced Microfinance & Cooperation in Group Lending. http://nrs.harvard.edu.
• Hassoun, N. en Lubchenco, N. (2012). “How People Think About Meeting Need”. Working paper. http://www.hss.cmu.edu.
• Jardina, A.M. (2011) Kiva.org’s Persuasive Appeal: A Burken Analysis of Charity Persuasion. Abstract. Wake Forest University. http://wakespace.lib.wfu.edu.
• Jefferson, P. (2011). An Examination of the Lending Structures of Microfinance. https://docs.google.com.
• Kharas, H. (2009). Development Assistance in the 21st Century. Contribution to the VIII Salamanca Forum The Fight Against Hunger and Poverty. http://www.brookings.edu.
• Liu, Y., Chen, R., Chen, Y., Mei, Q. en Salib, S. (2012). “I loan because…”: understanding motivations for pro-social lending. Proceedings of the fifth ACM international conference on Web search and data mining (WSDM ’12). ACM, New York, NY, USA, 503-512. http://dl.acm.org/
• Stephen, A.T. en Galak, J. (2009). INSEAD Working Papers Collection, 97, p1. http://www.insead.edu.
• Wallingford, B.R. (2011). Factors Affecting a Lender’s Decision to Lend to a Particular Borrower through Kiva Microfunds. Economics Senior Research Project. Ohio Wesleyan University. Via http://www.kivafriends.org.

Version 3

Version 2

Version 1

Of course there’s still much work to do..!

Een ‘pin’ bestaat uit een afbeelding met een beschrijving. In sommige gevallen zul je echter ook nog een prijslabel (een soort prijskaartje) over de afbeelding zien, in de linkerbovenhoek. Hoe voeg je nu zo’n prijskaartje toe aan een pin op Pinterest?

Dat doe je door in de beschrijving van je pin een dollarteken ($) of pondteken (£) op te nemen, gevolgd door een getal.

Bijvoorbeeld:
“Webapplicatie StreamlinerWeb (interview coding app) Try it: demo.pimschaaf.nl… Buy it: $10″
Levert de pin op zoals hier rechts afgebeeld.

• Als in de beschrijving van de pin een dollarteken ($) of pondteken (£) is opgenomen, gevolgd door een getal, wordt deze gebruikt als prijslabel.
• Als in de beschrijving van de pin twee of meer prijsbeschrijvingen worden opgenomen, wordt altijd de laatste gebruikt als prijslabel.

Dat de prijslabels op Pinterest vrij eenvoudig werken kan ook als een nadeel worden gezien. Ten eerste kan het gebeuren dat wanneer klanten van een webshop de productfoto’s pinnen, maar niet in de beschrijving de prijs opnemen een kans gemist wordt zonder dat je daar als ondernemer controle over hebt. Wellicht reden te meer om te zorgen dat klanten je producten kunnen repinnen (waarbij jouw beschrijving (met prijs) als repin-beschrijving wordt voorgesteld). Of om een een ‘Pin-it’-button toe te voegen aan je website waarbij de prijs in de voorgestelde Pin-beschrijving kan worden opgenomen.

Ten tweede is het gebrek over controle van de repins problematisch wanneer je een prijswijziging doorvoert. Op de pins van anderen blijft immers nog gewoon de oude prijs staan. Hier moet je dus vooraf rekening mee houden. Alles wat je na een vastgelegde prijs op een pin nog kunt doen, is reacties posten op de pin om klanten op de hoogte te brengen van de gewijzigde prijs. Dit geldt alleen voor repins dus natuurlijk niet voor de pins op je eigen boards waarvan je de beschrijving altijd kunt wijzigen.

Ten derde is er helaas (nog) geen ondersteuning voor het euro-teken (€).

• Door het pinnen zoveel mogelijk te sturen kun je klanten helpen om bij het pinnen van je product ook een prijsbeschrijving in te voeren.
• Nadat een prijs met een afbeelding gerepinned is, kun je alleen nog via een reactie de klanten informeren over een prijswijziging. Hiermee verandert het prijslabel op hun pins niet.
• Er is nog geen ondersteuning voor het euro-teken (€).

Tot slot. Wil je het pinnen van je producten vermijden dan kun je pinnen blokkeren. Hoe blokkeer je Pinterest? Door in de HTML van je website de volgende tag toe te (laten) voegen:

• <meta name=”pinterest” content=”nopin” />

Wil je hulp bij de (technische kant van) integratie van Pinterest op je website? Neem contact met me op via LinkedIn of Twitter.

I love hotels,
I love furniture,
I love smartphones
and I love luxurious boats.

Why would I ever work non-profit,
and let these pass me by?
Because I don’t want to be greedy,
and I will tell you why:

I love nature,
I love people,
I love kids,
I love the little things in life.

I love the future,
I love a pointless chat,
I love sharing a beer
and I love my to-be wife.

These don’t fare well with greed,
they might well disappear.
If I don’t change my creed,
that is what I fear.

So I should rather work non-greedy,
share all this alike.
and how is that non-profit?,
is what really strikes..

Laat je om te beginnen meenemen in een korte geschiedenisles met betrekking tot de arbeidsrelatie. Hierin komen de organisatorische veranderingen tijdens en na de industriële revolutie en de twee grote lijnen van denken hierover naar voren.

Het contract

Sinds de industriële revolutie heeft rationalisering van arbeid plaatsgevonden. De toepassing van kennis op praktische taken werd opgedeeld, in het proces dat arbeidsdeling heet, om de productiviteit te verhogen. Tegelijkertijd werd arbeid gecentraliseerd (bijvoorbeeld binnen fabrieken) om kosten te drukken. Zaken die we nu zien en voor gewoon aannemen binnen bureaucratische organisaties omdat ze rationeel gezien de beste (efficiëntste) manier zijn om autoriteit (legitieme macht) over mensen uit te oefenen, aldus Weber (1947 in Scott & Davis, 2007 p.:159-160). Marxisten, echter, stellen dat zulke organisationele structuren niet bestaan omdat ze de meest rationele, efficiënte manier zijn om werk uit te voeren maar omdat ze controle (macht) en winst (geld = macht) maximaliseren (voor de kapitalisten).
Met wie ik of jij het eens bent doet er niet toe, want hoe dan ook heeft de Marxistische kritiek geleid tot toenemende aandacht voor de belangen van de werknemers. Dat zie je nu met name terug in onderhandelingen tussen werknemers en werkgevers die worden neergeslagen in een contract dat voor beide partijen naar wens is. Logischerwijs was zo’n contract van kracht voor een langere periode zodat ze voor werkgever en werknemer een stabiele basis voor samenwerking bood. Nog steeds vroeger, maar een stuk recenter dan de industriële revolutie bestonden er op die basis banen voor het leven.

Vroeger was alles beter?

Dat zou je denken als je ziet dat deze stabiliteit ten dele opgegeven werd, vanaf halverwege de jaren ’80 (Scott & Davis, 2007 p.: 168), toen bedrijven hun personeelsbestanden lieten krimpen waardoor steeds minder mensen een baan voor het leven konden behouden. Daarmee groeide het aantal tijdelijke arbeidskrachten. Dit zogenaamde externaliseren van het personeelsbestand heeft voordelen voor organisaties. Zo kunnen vaste aanstellingen vermeden worden, incidentele werkzaamheden uitbesteed worden (waardoor de aandacht binnen het bedrijf gericht kan blijven op de hoofdtaak) en kosten, zoals bijvoorbeeld pensioengelden, worden vermeden. Dat kan de flexibiliteit van een bedrijf ten goede komen omdat ze minder rekening hoeven te houden met werknemers. Dit is vooral aantrekkelijk voor organisaties die veel (willen of moeten) veranderen (Pfeiffer & Barin, 1988 in Scott & Davis, 2007 p.: 170). De vraag is echter of we met deze veranderingen niet juist een stapje terug nemen. Het soort ‘back to the future’ dat Cappelli (1999; 2000 in Scott & Davis, 2007 p.: 170) beschrijft bij het herkennen van praktijken zoals deze voorkwamen aan het begin van deze ‘geschiedenisles’, toen baanzekerheid en uitbesteding van arbeid juist werden vervangen door stabielere arrangementen. Anderzijds kan optimistischer gesteld worden dat er nu wordt gezocht naar een middenweg tussen een universeel stabiele en een universeel flexibele inrichting van arbeid.

Succes

We hebben onmiskenbaar te maken met (terugkerende) flexibele arbeidsrelaties als we het hebben over het concept dagjeswerk. De geschiedenis leert ons dat hierbij andere spelregels gelden. De manier waarop de ‘stabiele’ arbeidsrelatie werd ingericht kan niet gekopieerd worden naar de flexibele arbeidsrelatie. Het geeft ons inzicht in de benodigde arrangementen om flexibele samenwerkingen te realiseren. Ook vertelt de geschiedenis meer over de aanleiding voor deze verandering, met name de vraag naar flexibiliteit bij bedrijven in veranderende omgevingen. Het geeft inzicht in de behoeften van bedrijven en werknemers. Beide inzichten zijn belangrijk voor het succes van ondernemingen die zich richten op het concept ‘dagjeswerk’.

Doelgroep

Wie zoekt en wie voorziet in dagjeswerk? Dat is de vraag als gezocht wordt naar een doelgroep voor het concept.
De theorie stelt dat bedrijven in een veranderende omgeving flexibiliteit nodig hebben om te kunnen veranderen als dat nodig is. Of ‘verandering’ een legitieme reden is om arbeidsarrangementen te flexibiliseren laat ik hierbij in het midden (leestip: Grey, 2008) omdat alleen de perceptie van verandering genoeg kan zijn om de vraag naar dagjeswerkers bij bedrijven aan te wakkeren. Je zoekt voor dagjeswerk dus bedrijven die zich niet willen wagen aan lange(re) arbeidscontracten met werknemers omdat ze bang zijn dat ze zichzelf hiermee op termijn in de vingers zullen snijden.
Anderzijds heb je werknemers nodig die zich willen inzetten zonder daar op de lange termijn van te profiteren of daar op de lange termijn aan vast te zitten. Ook hier speelt de perceptie van, of misschien zelfs de behoefte aan, verandering een rol. Dagjeswerkers zijn wellicht op de korte termijn wel gebaat bij het uitvoeren van de werkzaamheden, maar willen dit werk daarna niet langer verrichten. Dat kan komen omdat ze op verandering verwachten of omdat ze verandering willen realiseren.
Het type organisatie dat zoekt naar dagjeswerkers en het type werknemer dat zoekt naar dagjeswerk laten zich daarom wellicht het best omschrijven door de perceptie van verandering. Binnen de doelgroep vallen bedrijven en werknemers die in de categorie van ‘veel verandering’ vallen.

Het flexibele contract

Waar rond het begin van de industriële revolutie ongenuanceerd misschien vooral sprake was van ad hoc uitbuiting van arbeiders wordt er nu gezocht naar ´het flexibele contract´ om tijdelijk eerlijke samenwerking te realiseren. Echter, het contract was juist altijd een vastlegging, een middel voor stabiliteit. De vraag rijst of er wel zoiets bestaat als ´het flexibele contract´. Waar het traditionele contract algemeen is om allerlei situaties, die in een lang dienstverband voor kunnen komen, te kunnen omvatten, zou het flexibele contract juist specifieker en eenduidig moeten zijn om twijfel te vermijden. Er is immers geen tijd om de precieze invulling van een algemeen contract vorm te geven. Dit zegt ook iets over het type werk dat zich leent voor flexibele arbeidsarrangementen op basis van contracten. Ambigue taken zijn lastiger eenduidig vast te leggen en daarom wellicht minder geschikt voor het flexibele arbeidscontract. Als oplossing hiervoor kunnen ook andere mechanismen de basis gaan vormen voor flexibele arbeidsarrangementen. Zoals vertrouwen en reputatie en/of een beloning voor werk die niet een vooraf afgesproken is maar naar aanleiding van het resultaat bepaald wordt.

Verder

De geschiedenis van het contract beschrijft onder welke omstandigheden de vraag naar flexibele arbeidscontracten is opgekomen. Het geeft inzicht in de benodigdheden voor het succes van ondernemingen die zich op deze trend willen richten. In dit artikel zijn kort de doelgroep en de contractvorm besproken. Dit heeft implicaties voor het type werk, het type organisatie en het type werknemer dat zich leent voor flexibele arbeidsarrangementen op contractbasis. Dit kan verder worden bekeken.
Ook kan verder worden gekeken naar de motivatie voor samenwerking. Daarbij kan bijvoorbeeld een verandering van toewijding worden gezien. Het werken voor bedrijfsdoelen verandert vanuit dat perspectief naar werken voor eigen doelen.
Wellicht zijn er meer interessante en relevante vragen die opkomen bij het lezen van dit artikel. Ik lees ze graag terug in de reacties!

Literatuur

Grey, C. (2008). A Very Short, Fairly Interesting and Reasonably Cheap Book about Studying Organizations. London: Sage. ISBN: 9781847873439

Scott, W. R. en Davis, G. F. (2007). Organizations and Organizing. Rational, Natural and Open Systems Perspectives, Upper Saddle Rover: Pearson Education / Prentice Hall

Written as a by-product of my masterthesis, partly on demand by SterShop, the following article and the accompanying presentation were made in an effort to enthuse consultancy companies to hire me. Did this work? Don’t hesitate to contact me on LinkedIn.

View presentation on SlideShare

Online reciprocity for business owners

In the course of this article you will discover that doing business through online interactions on social media is essentially no different than doing so through offline interactions. We will discover the norm of reciprocity that governs the emergence of cooperation in any environment and how to behave according to this norm on social media, using the tools that are available to us today to optimize the way we do business online.

As a business owner you will typically interact with people. You interact with prospects to make them customers, with customers to keep them as customers and provide you with new prospects, not to mention B2B interactions with suppliers or interactions with colleagues. These interactions take place in the social space surrounding your, your business and the people you interact with. This happens via media, carriers of your messages and the replies to it. With modern electronics new media have risen to carry messages in previously unprecedented ways, mainly across increased physical distances. Of this, obviously, the internet is a great example. Especially with the development of web 2.0 supporting “a group of internet-based applications which enable the creation and exchange of user-generated content called social media” (Kaplan & Haenlein, 2010).

As interaction started to take place online, the social space surrounding us has expanded to encompass the online social space. That may sound fancy, but has anything really changed? In some ways it may have. For instance, greater control over the time and pace of interactions is one of the factors that allows us to have greater control in crafting the online self (Keeshin, 2010). This has many implications for marketing or branding ourselves and our business. Another way to look at this though, is to watch the delineation of social space by looking at the norms that govern it. On this front we might conclude that not much has changed in terms of the basis on which we interact. We still adhere to the traditional communal norms of, for instance, professionalism, balance, and honesty (Keeshin, 2010). In the rest of this writing I will argue why and how reciprocity is part of this list of norms and what that means for you when you do business online.

We just want everyone to be nice

Summarizing his research on online norms, Keeshin (2010a) says “we just want everyone to be nice”. Sadly, the lower importance of physical appearance online appears to be able to dispel most incentives to be nice, which can lead to exploiting  and harassment. The question rises if and how we can do business in an environment (like the internet) that is full of self-seeking egoists?

The Evolution of Cooperation

Book cover of the 2006 revised edition of The Evolution of Cooperation

Why would cooperation emerge in any environment where a strategy of exploitation is an option? This is exactly what Axelrod (1984) describes in his book on the Evolution of Cooperation (book tip!). Researching various cooperative strategies in an iterated prisoner’s dilemma setting, Axelrod (2006) found out that “the collective stability of the TIT-FOR-TAT strategy”. Which essentially means that it is the best strategy for cooperation. Someone ‘playing’ by the rules of this strategy “cooperates on the first move, and then does whatever the other player did on the previous move” (Axelrod, 2006). This is factually equivalent to reciprocity. Axelrod proves that in any given environment, eventually, cooperation will emerge on the basis of interactions within a cluster of people adhering to the norm of reciprocity. This will provide them with enough benefit to be able to survive the initial exploitation they face when dealing with egoists (after which they will reciprocate and stop cooperating with these individuals). Sending you home with this knowledge should be enough to establish the emergence of cooperation, but we can make this more practical within the context of social media.

Putting reciprocity to use on social media

What  remains to be learned is how to put reciprocity to use on social media. Luckily, and moreover logically, the social media platforms offer tools to support us in doing so. We will now discuss some of these tools so you can put them to use in ways that fit your business (adapted from Findly, 2011). Check out the following reciprocity tools cards which show the available tools sorted by platform,  Twitter, Facebook, Google+ or LinkedIn, and simplicity, going from really easy on top to more of an effort at the bottom of the list.

One- way connecting

Cooperation depends on connections between people. The easiest way to establish some sort of connection online is through the possibilities to set up one way connections. This is supported by Facebook’s subscribe functionality, Google+’s circle functionality, and LinkedIn’s and Twitter’s follow functionality. A connection like this means that you are listening to the person you are connected to, even when he or she is not listening to you. Be sure to unsubscribe, remove from circles and unfollow the people that are defecting your business to sustain your cooperative network.

Two-way connecting

A more advanced way of connecting is the two-way connection. This can be set up through Facebook’s friend functionality, linking on LinkedIn, mutually adding to circles on Google+ and mutually following on Twitter.  A mutual connection means that the person you are listening to, is listening to you too. This can be the basis for an exchange. Note that Google+ and Twitter make no functional distinction between one-way or two-way connections, simplifying interaction on these platforms. Here the same applies in sustaining your network: be sure to remove from your friendlist and circles, unlink and unfollow those that defect your business.

Like

Once you are listening in any online connection, the easy way to induce cooperation is to show what you find relevant by pusing the like-button on Facebook and LinkedIn, +1 on Google+ and favorite on Twitter. These are ways to let your connection know that his input is appreciated and, to greater or lesser extends (depending on the platform you are on), this shows your followers that this connection has shared something of value. You can unlike things that have lost their value on second thoughts.

Share

Alike, but more pervasive than ‘liking’ is sharing on Facebook, Google+ or LinkedIn or retweeting on Twitter. Through these functionalities you actively forward your connection’s message to your followers showing them the value of the message.

Comment

Finally the most intensive, and most valuable, way of online cooperation is commenting on your connection’s message. With the comment functionality you can set up a conversation through an exchange of opinions, adding value to the interaction. Not only does this show that your connection has input of value, it shows your own input as well.

Conclusion

As you can see, these tools are easy to recognize and are fairly consistent across platforms. Now you know too why they are so important too. These tools and functionalities could be your basis for stable online cooperation, keeping you out of bad business. I hope you put them to good use and I wish you the best of luck doing business online!

Literature

Axelrod, R. (1984). The Evolution of Cooperation, Basic Books, ISBN 0-465-02122-0.

Axelrod, R. (2006). The Evolution of Cooperation (Revised ed.), Perseus Books Group, ISBN 0-465-00564-0.

Findly, D. (2011). Reciprocity Tools: Making Online Social Networking Fun. Obtained on February 16^th, 2012 via http://www.instantdane.tv/reciprocity-tools-making-online-social-networking-fun.

Kaplan, M.A. & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of Social Media, Business Horizons, 53(1), 59-68.

Keeshin, J. (2010). Social Norms on the Web: How To Create Productive Digital Communities, Obtained on February 16^th, 2012 via http://thekeesh.com/2010/06/social-norms-on-the-web.

Keeshin, J. (2010a). Social Norms on the Web, Obtained on February 16^th, 2012 via http://thekeesh.com/2010/06/social-norms-on-the-web.

Dutch translation / Nederlandse vertaling

Geschreven als een bijproduct van mijn masterthesis, ten dele op aanvraag van SterShop, zijn het volgende artikel en de bijbehorende presentatie een poging om consultancy bedrijven te enthousiasmeren voor mijn werk en mij in te huren. Heeft dat gewerkt? Twijfel niet en neem contact met me op via LinkedIn.

Bekijk deze presentatie op SlideShare

Online wederkerigheid voor ondernemers

In de loop van dit artikel ontdek je dat ondernemen via internet door online interacties op social media eigenlijk niet anders is dan door offline interacties. We ontdekken de norm van wederkerigheid die zorgt voor het ontstaan van samenwerking in elke omgeving en hoe we ons volgens deze norm moeten gedragen op social media, gebruikmakend van de middelen die daarvoor vandaag beschikbaar zijn, om zo onze manier van zakendoen op internet te optimaliseren.

Als ondernemer zul je gewoonlijk interacteren met mensen. Je zal interacteren met potentiële klanten om ze als klant te kunnen verwelkomen, met klanten om ze te behouden en via hen tot nieuwe klanten te komen, met B2B interacties met toeleveranciers of collega’s daargelaten. Deze interacties vinden plaats in de social ruimte die je bedrijf, jou en de mensen met wie je interacteert omringt. Dit gebeurt via media, dragers van de berichten en de antwoorden daar op. Met moderne elektronica zijn nieuwe media ontstaan die deze berichten op voorheen ongekende wijze kunnen overdragen, vooral over grotere fysieke afstanden. Hiervan is het internet, natuurlijk, een goed voorbeeld. Met name met de ontwikkeling van web 2.0 dat “een groep van internetgebaseerde programma’s” ondersteunt, “die het creëren en uitwisselen van gebruikersgegenereerde inhoud mogelijk maken. Deze programma’s noemen we social media” (Kaplan & Haenlein, 2010).

Sinds interacties zich online af zijn gaan spelen, is de sociale ruimte om ons heen gegroeid om ook de online sociale ruimte te omvatten. Dat klinkt mooi, maar is er daarmee iets veranderd? Sommige dingen zijn misschien veranderd. Bijvoorbeeld, met meer controle over de duur en snelheid van interacties hebben we meer controle over onze online identiteit (Keeshin, 2010). Dit heeft implicaties voor de marketing of branding van onszelf en onze bedrijven. Een andere manier om naar de ontwikkelingen te kijken is echter door naar de begrenzingen van de sociale ruimte te kijken. We zien dan de normen die ons gedrag afkaderen. Op dit gebied zouden we kunnen concluderen dat er niet veel veranderd is in termen van de basis waarop we interacteren. We hangen nog steeds de traditionele gemeenschapsnormen aan van, bijvoorbeeld, professionaliteit, balans en eerlijkheid (Keeshin, 2010). Onderdeel van deze lijst van normen, zal ik argumenteren, is wederkerigheid. Ik neem je mee om te ontdekken waarom en hoe dit werkt en wat het voor jou betekent als je online gaat ondernemen.

We willen gewoon dat iedereen aardig is

Zijn onderzoek naar online normen samenvattend, stelt Keeshin (2010a) dat we online (evengoed als offline) “gewoon willen dat iedereen aardig is”. Echter, het afgenomen belang van het fysiek voorkomen van personen op internet is in staat om de meeste redenen om aardig te zijn te verdrijven, wat kan leiden tot uitbuiting en intimidatie. Maar hoe gaan we dan ondernemen in een omgeving vol met asociale egoïsten, zoals het internet?

De evolutie van samenwerking

Boekcover van de in 2006 gereviseerde editie van The Evolution of Cooperation

Waarom zou samenwerking ontstaan in een omgeving  waarin uitbuiting een strategische optie is? Dit is precies wat Axelrod (1984) beschrijft in zijn boek over de Evolutie van Samenwerking (boek tip!).  Axelrod (2006) heeft verschillende samenwerkingsstrategieën onderzocht in de context van een herhaald prisoner’s dilemma en concludeert “de collectieve stabiliteit van de TIT-FOR-TAT strategie”. Dit betekent dat het eigenlijk de beste strategie voor samenwerking is. Iemand die ‘speelt’ volgens de regels van deze strategie “werkt in eerste instantie samen en doet vervolgens wat de andere speler de vorige keer deed” (Axelrod, 2006). Dit is gelijk de definitie van wederkerigheid. Axelrod laat zien dat in elke omgeving, uiteindelijk, samenwerking opkomt op basis van interacties in een cluster van mensen die de norm van wederkerigheid aanhangen. Dit voorziet hen van voldoende winst om de eerste uitbuiting van egoïsten te overwinnen (waarna ze wederkerend stoppen met samenwerken met deze mensen). Deze informatie zou genoeg moeten zijn om jullie zelf samenwerkingen te laten realiseren, maar we kunnen dit nog praktischer maken in de context van social media.

Wederkerigheid inzetten op social media

Wat rest is om te leren hoe je wederkerigheid inzet op social media. Gelukkig, en bovendien logischerwijs, bieden social media platformen ons middelen om dat te doen. We bespreken nu een aantal van de middelen zodat je ze kan gebruiken bij het ondernemen (aangepast van Findly, 2011).
Bekijk de volgende kaartjes eens. Daarop vind je middelen om wederkerigheid toe te passen, gesorteerd op platform, Twitter, Facebook, Google+ en LinkedIn, en eenvoud, van gemakkelijk bovenaan tot meer inspannend onderaan de lijst.

Eenrichtingsconnectie

Samenwerking hangt af van de verbinding tussen mensen. Online is de eenvoudigste manier om een vorm van verbinding te realiseren de mogelijkheid om een eenrichtingsconnectie te creëren. Dit wordt ondersteund met Facebooks abonneer functionaliteit, de Google+ kringen functionaliteit en de volg functionaliteiten van LinkedIn en Twitter. Zo’n eenrichtingsconnectie betekent dat je luistert naar de persoon waarmee je verbonden bent, ongeacht of hij/zij ook naar jou luistert. Zeg je abonnement op mensen op, verwijder ze uit je kringen en stop met volgen als ze niet in je samenwerkingsnetwerk thuishoren.

Tweerichtingsconnectie

Een meer geavanceerde manier om te verbinden is de tweerichtingsconnectie. Deze is te realiseren met de vrienden functionaliteit van Facebook, door te linken op LinkedIn, elkaar wederzijds aan kringen toe te voegen op Google+ en elkaar wederzijds te volgen op Twitter. Zo’n wederzijdse verbinding betekent dat degene naar wie jij luistert, ook naar jou luistert. Dat kan de basis zijn voor een uitwisseling. Zie dat Google+ en Twitter technisch gezien geen onderscheid maken tussen een- of tweerichtingsconnecties, wat wederkerige interactie vereenvoudigt op deze platformen. Hier geldt hetzelfde: zorg dat mensen die niet in je samenwerkingsnetwerk thuishoren verwijdert uit je vriendenlijst, kringen en connecties en stopt ze te volgen.

Vind ik leuk

Als je naar mensen luistert is vervolgens de meest basale manier van samenwerking het leuk vinden van activiteiten van deze mensen. Dat kan door hun status op Facebook of LinkedIn leuk te vinden, door op Google+ een +1 te geven of door hun tweets aan je favorieten toe te voegen. Hiermee laat je aan jouw connectie zien dat de inhoud die hij aanbiedt gewaardeerd wordt. Je laat ook, in meer of mindere mate (afhankelijk van het platform waarop je dit doet), aan je volgers zien dat deze connectie iets van waarde gedeeld heeft. Zaken die bij nader inzien hun waarde hebben verloren kun je niet meer leuk vinden.

Delen

Net als leuk vinden, maar doordringender, is het delen van inhoud van anderen op Facebook, Google+ of LinkedIn of retweeten op Twitter. Met deze functionaliteiten kun je het bericht van je connectie actief doorzetten naar je volgers en ze zo de waarde van de inhoud tonen.

Reageren

Tot slot is de meeste intensieve, maar ook waardevolle, manier van samenwerking reageren op het bericht van je connectie. Met de reageerfunctionaliteit kun je een conversatie beginnen door meningen uit te wisselen, zodoende waarde toevoegend aan de interactie. Dit laat niet alleen zien dat je connectie is van waarde heeft toegevoegd, het laat ook je eigen waarde zien.

Conclusie

Zoals je kunt zien zijn deze middelen eenvoudig te herkennen en vergelijkbaar op verschillende platformen. Nu begrijp je ook waarom ze zo belangrijk zijn. Ze vormen de basis voor stabiele online samenwerking en helpen bij het vermijden van slechte zaken. Ik hoop dat je ze goed kan gebruiken en wens je het beste bij het online zakendoen!

Literatuur

Axelrod, R. (1984). The Evolution of Cooperation, Basic Books, ISBN 0-465-02122-0.

Axelrod, R. (2006). The Evolution of Cooperation (Revised ed.), Perseus Books Group, ISBN 0-465-00564-0.

Findly, D. (2011). Reciprocity Tools: Making Online Social Networking Fun. Verkregen op 16 februari, 2012 via http://www.instantdane.tv/reciprocity-tools-making-online-social-networking-fun.

Kaplan, M.A. & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of Social Media, Business Horizons, 53(1), 59-68.

Keeshin, J. (2010). Social Norms on the Web: How To Create Productive Digital Communities, Verkregen op 16 februari , 2012 via http://thekeesh.com/2010/06/social-norms-on-the-web.

Keeshin, J. (2010a). Social Norms on the Web, Verkregen op 16 februari, 2012 via http://thekeesh.com/2010/06/social-norms-on-the-web.

Working together may be working in unison, at the same place, at the same time, just as it may be working apart. Working together may be done for the same goal, or everyone may do it for his own.

Ambiguity
Much of this is covered in the ambiguity of both ‘working’ and ‘together’.

‘Working’ can be defined as  ’the manner of functioning or operating’, in other words the way to perform a function to produce an appropriate effect.

‘Together’ describes being in one place, mass, collection, or group and in contact. Furthermore ‘together’ both encompasses events happening at on time (that happened together) and events happening in succession (for days together). Moreover ‘together’ can describe combined action (joined) which (assuming this is done functionally) is hard to set apart from ‘working’ already. And it doesn’t stop here.

‘Together’ can describe agreement or harmony (the soloist and the orchestra weren’t quite together). It can describe a unified or coherent structure or an integrated whole (put a group together). Finally, not stressing unity and harmony as much as before, ‘together’ can describe an aggregate of single parts with each other, considered as a whole.

No wonder there’s quite the list of possible explanations when you join these words together!

The list

• Cooperating - to act or work with another or others (in compliance, for mutual benefit)
• Collaborating - to work jointly with others or together (with an instrumentality with which one is not immediately connected)
• Concurring - to act together to a common end or single effect
• Conjoin/Joined-up working - to join together (as separate entities) for a common purpose
• Working in concert - working with agreement in (work) design or plan
• Conspiring - to act in harmony toward a common end (with the negative annotation that this is also defined as joining in a secret agreement to do an unlawful or wrongful act)
• Working in unity - linked together to form a single unit (as if one)
• Coinciding - occupying (exactly) the same place in space or time, corresponding in nature, character, or function and being in accord or agreement
• Teamed-up working- Grouping together to function or operate to produce an appropriate effect
• Synchronizing-To cause to go on, move, operate, work, etc., at the same rate and exactly together

Let me know in the comments if there’s more that should be on this list or if you have any thoughts regarding this topic.

This post was written in an attempt to get closer to graduating as a master of sociology. For this I’m working on a thesis on working together via internet. More is sure to come.

Dit is het antwoord op de blog Het luisteren verleerd? van mijn broer Douwe Schaaf.

Hee broer!

Leuk dat je mee doet. Ondanks alle andere dingen die ons bezig houden hebben we denk ik een leuk begin gemaakt. Dat daar wat tijd over heen gaat maakt toch niets uit?

Heb je al geschaatst? Hier, in het Zuiderpark, hebben ze een ijsbaan gemaakt. Ik heb papa z’n noren geleend, dus ik kan lekker schaatsen.

Laat ik op je stuk ingaan, want daarin ontbrak het, definitiegetrouw, niet aan vragen. Na het een paar keer goed te hebben gelezen (luisteren leverde hier niet veel op ;D) kwam het volgende in me op.

Hoe sociaal is het huidige www eigenlijk?
Het www is niet sociaal. Dat kan niet. Neem deze analogie: Is een CD muzikaal of de artiest die zijn optreden er op overbrengt? Ik denk dat een ‘sociaal internet’ of ‘sociaal medium’ lekker bekt maar incorrect is. De mensen die een dialoog voeren zijn sociaal, niet het medium via welk ze dat doen. Misschien is de gedachte van een sociaal internet zelfs een belangrijke oorzaak voor het falen van (sommige) online ‘sociale campagnes’ van bedrijven. Je reclame posten op Facebook maakt het niet meer of minder sociaal. De dialoog die daarbij kan ontstaan tussen consument en bedrijf (of consumenten onderling) en de mate waarin mensen zich daarin sociaal gedragen maakt het optreden meer of minder sociaal. Dat optreden is dus de kern. Dat brengt me bij mijn reactie op je vraag: Wat is een goede dialoog?

Wat is een goede dialoog?
Ondanks de normatieve aard van deze vraag lijkt het me nuttig om op deze vraag in te gaan. Al is het alleen om onze eigen mening hierover naar voren te brengen.

Ik vind je definitie verrassend waar. Nu ik er bij stilsta moet ik inderdaad concluderen dat een vraag essentieel is voor een gesprek. Leuk!
Ook luisteren is een belangrijke vereiste, maar hoe dat vorm krijgt blijft mij nog een beetje te vaag (en jou misschien ook wel?). Dat komt denk ik omdat luisteren an sich voor een derde niet veel voorstelt (je kent het grapje: ik hoor je wel, maar luister niet). Hoe weet iemand dat je luistert? En hoe weet jij weer dat hij/zij luistert? Dat leid je denk ik af uit het ‘optreden’: de interactie.

Op internet is die interactie misschien vaker asynchroon (fora staan aan deze extreme kant van het continuüm van soorten interacties, dat verklaart misschien het succes?). Terwijl je op een verjaardag (hier kom ik nog op terug) eerder een directe interactie hebt. Bovendien kun je op een verjaardag meer met bijvoorbeeld gebaren en intonatie. Maar, dan moet je wel eerst naar die verjaardag toe (wat dat betreft is Skype een succesvolle poging om dit ook online te realiseren). Al deze eigenschappen liggen aan de basis van de interactie en maken het makkelijker of juist moeilijker om de interactie vorm te geven. Of een dialoog via internet beter of slechter is dan een offline dialoog durf ik daarom niet te zeggen. Het is zeker anders. Het is denk ik meer nóg een manier om met elkaar te communiceren. En dat brengt me tot je vraag met betrekking tot de vermeerdering of verbetering van dialogen als gevolg van nieuwe media.

Zijn dankzij nieuwe media zoals (Facebook, Twitter en Skype) de dialogen tussen mensen vermeerderd of verbeterd?
Het valt me op dat je me in de vraagstelling voor een keuze stelt. Vermeerderd óf verbeterd? Ik weet niet zeker of je dat zo bedoelde, maar er zit wel wat in. We hebben maar 24 uur in een dag en er schijnen nog meer beperkingen te zijn die ons voor de keuze tussen kwaliteit en kwantiteit van onze relaties stellen. Op deze basis vind ik het onhoudbaar om te zeggen dat nóg een kanaal tot vermeerdering van de interactie leidt. Deze verplaatst zich denk ik hooguit en dat hoeft dan dus niet ten koste van de kwaliteit te gaan. Al moet je natuurlijk wel kritisch blijven of dat ook zo is. Wanneer de kwantiteit toeneemt, zoals jij constateert, is de kans groot dat de kwaliteit weer afneemt, denk je niet? Het brengt me tot de volgende vraag.

Wanneer heb jij voor het laatst een ‘goed gesprek’ gevoerd op internet?
Van kwantiteit ben ik nooit echt gecharmeerd geweest. Kwaliteit zou dan moeten overheersen en ik heb zeker goede gesprekken gevoerd op internet. Maar in mijn internetgebruik ben ik (was ik toen?) denk ik niet echt representatief voor de gemiddelde Nederlander (met andere woorden, dit gebeurt (/gebeurde) in een online game-setting, niet op Facebook). Met de afname van mijn gebruik van internet zijn geloof ik ook weer kwaliteitsgesprekken naar offline verplaatst.

Dat zijn dan vooral diepere gesprekken, waarin voorbijgegaan wordt aan de introducties over werk en studie en een bepaald onderwerp verder verkend wordt (misschien maakt dat een goede dialoog?). Die voer ik over het algemeen op een verjaardag (al strijden diner en kroeg mee om de eerste plaats – en doet blog nu ook weer lekker mee). Directe interactie met alle mogelijke hulpmiddelen werkt misschien gewoon het lekkerst, denk je niet? Dat merk ik in ieder geval bij mijn werk, wat ik zoveel mogelijk digitaal houd maar soms ook even face-to-face met de klant moet (en wil) kortsluiten. Heb jij dat ook?

Door internet?
Het was meer een stelling dan een vraag, maar ik stel het toch ter discussie. Tussen de regels door kon je wellicht al lezen dat ik niet denk dat we door het internet minder sociaal zijn geworden. Misschien in kwaliteit, ja, maar dan weer niet in kwantiteit. Want stiekem blijven we denk ik allemaal best sociaal. Of kwantiteit boven kwaliteit mag/moet/kan staan is het discussiepunt denk ik. Wat vind je hier van?

Tot slot rest je constatering dat je het luisteren lijkt te zijn afgeleerd. Die laat ik even voor wat het is (juist omdat ik wel herken wat je bedoelt). We hebben genoeg stof denk ik zo. Als we daar een beetje doorheen zijn komen we er vast weer op terug!

Kan je hier wat mee? Ik hoor het op z’n tijd weer graag! Een goede week.

Dit onderzoek beschouwt basisschool Het Kompas,
waarvan de respondente leerkracht is, in
de context van het beleidsnetwerk waarin het
zich bevindt. In dit netwerk moeten twee scholen
gaan fuseren. Dit is een situatie waarin de
samenwerking tussen verschillende partijen in
een netwerk benadrukt wordt.